spotkanie z Olą (1.07-13.07)

Jak pisałam wam wcześniej, spotkałam się z Olą.
Z moja internetową przyjaciółką.
Niedługo będziemy mieszkały w innych krajach, super co nie?
na początku miałyśmy spędzić ze sobą 7 dni, potem wyszło że 10 a okazało się, że wyszło na to, że spędziłyśmy ze sobą 2 tygodnie:)

w dzień jej przyjazdu, była to środa, nie mogłam spać.
Wcześnie wstałam, ubrałam się i chodziłam po całym domu. Bez celu, nie mogłam usiedzieć w miejscu.
Mimo, że miała być u mnie na miejscu o godz. 10:46, a mam na dworzec 30 min to wyszłam o 9:00 z domu.
Po drodze spotkałam się z koleżanką, która miała mi nagrać jak witam się z Olą.
Czekając na peronie, cały czas mówiłam, gdzie ona i jest i wgl
płakałam prawie.
Nie mogłam się doczekać aż wysiądzie z tego pociągu.
Gdy wyszła, zobaczyłam ją...od razu pobiegłyśmy w swoją stronę.
Miałam już ją tak blisko...
Byłam najszczęśliwszą osobą.

Pisząc ten post, Ola jest jeszcze obok mnie. Siedzimy razem. Ona płacze i ja też płacze.
Bo wiemy co nas czeka, czeka nas to, że jutro już nie będziemy obok siebie.

Teraz opowiem jak minęło nam to 13 dni, w skrócie oczywiście, bo gdybym miała napisać wszystko dokładnie, każdy dzień po kolei, to strasznie dużo by to zajęło.
Na wstępie powiem, że to były najwspanialsze dwa tygodnie w moim życiu.
Kłóciłyśmy się, to chyba jak w każdej przyjaźni, ale to udowadnia jak bardzo nam na sobie zależy.
Kłóciłyśmy się a po trzech minutach ciszy ''Kocham Cię'', ''ja Ciebie też''
Przez te wszystkie dni, nie myślałam o innych problemach.

Byłyśmy we dwie a jadłyśmy za dziesięciu przez ten czas, taki szczegół. Może mało ważny ale jest.
Wspaniałe jest to, że mamy takie samo poczucie humoru, może dla niektórych chamskie, no ale nasze.
Mamy tyle wspomnień, których nigdy nie zapomnimy.
Napisałabym je z chęcią ale naprawdę ten post by się tak dłużył strasznie.

Najgorsze czeka nas jutro. Pożegnanie.
pożegnać się z osobą, która daję Ci tak dużo szczęścia, jest straszne.
będzie dzieliło nas ok. 2000km
Cały wieczór płaczemy i nie możemy uwierzyć w to, że to tak szybko minęło.
Dopiero przyjechała a teraz już wraca. Coś nie tak.

ale ta przyjaźń przetrwa wszystko, my to wiemy.
NA ZAWSZE


Ola wiem, że to czytasz
Więc wiesz, jak bardzo jesteś dla mnie ważna, jak bardzo cie kocham.
Obiecuje, że zawsze będę przy Tobie.
jesteś najcudowniejszą przyjaciółką, jaką można sobie wyobrazić

Chciałam jeszcze podziękować osobą z naszej grupy '' kwiatonators'', że takie miłe słowa nam piszecie, że jesteśmy waszymi ''bohaterkami'', że dzięki nam wierzycie w internetową przyjaźń.
Pocieszacie nas, że mamy się nie martwić, że nie długo nie będziemy obok siebie.
Za te wszystkie słowa. To jest naprawdę kochane.

Najbardziej chciałam podziękować Dawidowi, przecież bez niego byśmy się nie znały
To dzięki Tobie Dawid. Kochamy Cie.
Dziekujemy.

Zrobie jeszcze filmik na youtube:)
Naprawdę trudno jest opisać 13 dni, w których się tak dużo dzieło w jednym poście.

Chciałam tylko napisać, że mam najwspanialszą przyjaciółkę na świecie.
Przyjaźń internetowa istnieje, mimo kilometrów.
ta przyjaźń różni się tym, że bardziej doceniasz chwile spędzone ze swoją przyjaciółką czy przyjacielem.

tutaj wstawie jeden malutki kolaż, z naszymi zdjęciami.
Naprawdę mamy mnóstwo zdjęć
więc jak chcecie pooglądać zdjęcia czy filmik jak się witałyśmy z Olą to zapraszam na instagrama:)

https://instagram.com/patihaloo/

za co jestem mu wdzięczna?

Najbardziej jestem mu chyba wdzięczna za to, że jest jest.
Nie którym się wydaje, że jak on może mnie pocieszyć skoro, nie ma go przy mnie?
On przy mnie jest, wystarczy że posłucham jego piosenki, coveru, obejrzę filmik albo chociaż zobaczę zdjęcie jak się uśmiecha..to od razu jest mi lepiej.
Prawda jest taka, że tylko on umie mnie pocieszyć. Nikt inny nie umie zazwyczaj tego zrobić.

Jestem mu wdzięczna, że nauczył mnie tego, że muszę być sobą. Nie mogę się zmieniać dla nikogo.
Albo ktoś mnie akceptuje taką jaką jestem albo nara.:)

Nauczył mnie tego, że nikt nie mogę się poddać. Chociaż czasami jest ciężko nie możemy odpuszczać ''Nie poddaję się wciąż walczę''
a jeśli się nie uda za pierwszy, drugim, dziesiątym razem to'' Padłeś? powstań! Popraw koronę i zapierdalaj'':)

Jestem my wdzięczna za to, że za każdym razem kiedy spojrzę mu w oczy, przytulę to zapominam o wszystkich problemach. Liczy się tylko to, co jest w tym momencie. Liczy się to, że mam przy sobie osobę, która daje mi szczęście:)

Jestem mu wdzięczna za to, że dzięki niemu poznałam najwspanialsze osoby na świecie:)

Jestem mu wdzięczna tak naprawdę za wszystko, za wszystko co dla mnie robi.
Po prostu, że zmienił moje życie. Nie wyobrażam sobie teraz mojego życia bez niego, heh.

możecie zobaczyć filmik:)

https://www.youtube.com/watch?v=5B6ahSPGUu8

Internetowa przyjaźń

Jak większość z was mam swoją internetową przyjaciółkę.
W sumie nie jedną, poznałam dużo wspaniałych osób, z którymi na prawdę świetnie się dogaduję.
Nie którzy z was, myślą pewnie, że po co jest internetowa przyjaźń?
Moim zdaniem internetowa przyjaźń jest taka sama, jak ta realna.
Różnicą się one tym, że internetową dzielą kilometry.

 W pełni zgadzam się z Dawidem '' kilometry nie znaczą nic, jeżeli ktoś jest dla Ciebie wszystkim''

Chciałam wam opowiedzieć coś o moich internetowych przyjaźniach.
Niby nie dawno, a wydaję się, że to tak dawno (09.05.2015r.) zobaczyłam pierwszy raz Ole.
Nie wiedziałam, że przyjedzie na koncert, od samego początku mówiła, że nie przyjedzie.
Wreszcie ją zobaczyłam, byłam i jestem najszczęśliwsza.
Udało nam się. Wam też się uda.
Możliwe, że 19 Czerwca zobaczymy się na koncercie. Ale nic nie jest pewne.
A we wakacje spędzimy razem tydzień,przyjedzie do mnie.
Straszne jest to, że nie długo ona przeprowadza się na stałe do Anglii.
Więcej kilometrów..
Wiemy, że zawsze możemy na siebie liczyć.
Mamy do siebie zaufanie, co jest w przyjaźni najważniejsze.
Oczywiście, że jest mi przykro, że jesteśmy tak daleko od siebie, ale cieszę, że poznałam taką wspaniałą osobę jaką jest ona. 
My z Olą też czasami się poddajemy. Informacja o jej przeprowadzce strasznie nas zdołowała, będziemy miały do siebie jeszcze dalej..ale damy radę. 

Jedną z moich internetowych przyjaciółek, spędzę 11 dni na obozie.
Bardzo się cieszę, zostało 86 dni. (16.08-27.08)
te wakacje będą najlepsze, już nie mogę się doczekać.

Dużo osób się poddaje, nie wierzy w to, że w końcu spotka swoją internetową przyjaciółkę.
Uwierzcie w to, marzenia się spełniają.
Czasami trzeba trochę na to poczekać, ale się uda.

''Czas i odległość pokazuję kto jest prawdziwym przyjacielem''

Rok- Dancing with the stars, taniec z gwiazdami

Dzisiejszy post będzie bardzo krótki, chciałam tylko wam napisać, że dzisiaj mija rok od odpadnięcia Dawida w Tańcu z gwiazdami.

Wczoraj Dawid wystąpił gościnnie w tym programie. Dokładnie wystąpił dwa razy.
Zaśpiewał i zatańczył.
Po wczorajszym występie, uświadomił nam, że naprawdę wspaniale nauczył się tańczyć.

Wspomnienia wróciły. Pamiętam ten dzień, kiedy odpadł.
Te jego łzy, nasze łzy. Dawid przecież tak bardzo zakochał się w tańcu i zżył się z tym programem i Janją. A to wszystko tak minęło.
Chociaż wczoraj przez chwilę mogliśmy przypomnieć sobie jak to było, chociaż nadal mam wrażenie, że on nadal jest w tym programie.
Nie dociera do mnie, że przecież to było rok temu.
Ale wszystko co dobre, szybko się kończy.
Dużo zmieniło się przez ten rok. Bardzo dużo.

To tyle na dzisiaj, miłego weekendu:)

Ostrów Wielkopolski 09.05.2015

Koncert odbył się, na corocznych Majostaszkach.
W tym roku mogliśmy głosować na gwiazdy, które chcemy, żeby przyjechały. Byli to: Dawid Kwiatkowski, Lemon i Grzegorz Hyży.
Oczywiście głosowanie wiemy, kto wygrał-Dawid
Ten koncert był dla nas szczególnie ważny, odbywał się w naszym mieście. Więc chciałyśmy, żeby Dawid zapamiętał ten koncert jak najlepiej, i po raz trzeci wrócił:)

koncert zaczynał się o godzinie 20:30 a my oczywiście już o 9:00 wyczekiwałyśmy pod sceną.
Ok. godziny 13:00 Dawid pojawił się na scenie, miała odbyć się próba, ale w sumie jej nie było.
Dawid zwiedzał sobie Ostrów, co było widać na jego snapie, a tutaj jest to, a tutaj to..
Tak jakoś miło mi się zrobiło, ponieważ Dawid jeździł w okolicach mojego domu.
Później dostałyśmy indyfikatory, ponieważ bardzo poprosiłyśmy prezydenta miasta, który po dłuższym czasie oczekiwania, oznajmił nam cudowną odpowiedź.
Trochę się stresowaliśmy, dlatego,że najpierw spotkanie miało się odbyć o godzinie 14:00, potem,że o 19:00 a na końcu okazało się, że jest o 20:00.
Miałyśmy już najgorsze myśli, że po prostu spotkanie się nie odbędzie. Miałyśmy już łzy w oczach, przecież tak długo się o spotkanie starałyśmy.
po godzinie 19:00 pod urząd miejski, przyszedł po nas asystent prezydenta, i poszliśmy razem za scenę na spotkanie z nim.
Byłyśmy najszczęśliwsze, ta myśl, że zaraz zobaczymy, przytulimy osobę, która znaczy dla nas więcej niż WSZYSTKO.
Przyjechał na spotkanie Dawid, swoim kamperem :D

Przytuliłyśmy go, powiedział, że mnie pamięta co było, takie wspaniałe..
po spotkaniu, poszłyśmy pod scenę.
A tam kto stał? Moja Ola. Ola z którą właśnie na tym koncercie pokonałyśmy kilometry. Mówiła mi, że nie przyjedzie od samego początku. Wkręciła mnie.
Jak się zobaczyłyśmy, od razu pobiegłyśmy i się przytuliłyśmy. Stałyśmy przytulone przez kilka dobrych minut, płakałyśmy ze wzruszenia, że nam się udało.
Do teraz nie wierzę, że w to, że ją przytuliłam.
Najgorsze jest to, że ona jedzie na stałe do Anglii. Będzie dzieliło nas jeszcze więcej kilometrów, niż dzieli nas teraz.
Ale przecież jak to Dawid powiedział '' kilometry nie znaczą nic, jeśli ktoś znaczy dla Ciebie wszystko''
Okazało się, że przyjedzie do mnie we wakacje, jeszcze przed wyjazdem z kraju. Ale o tym w innym poście..

Od razu mogę powiedzieć, że to był najlepszy koncert, ze wszystkich na których byłam.
Jeszcze nigdy się tak na żadnym nie zmęczyłam, nigdy.
Dawid podczas koncertu uśmiechnął się do mnie, i pokazał palcem :') co znowu było cudowne.
Kwiatkowski sam stwierdził, że jak na razie był to dla niego najważniejszy koncert, po ostatnim wypadku, daliśmy mu dużo pozytywnej energii i  go bardzo pozytywnie zaskoczyliśmy.

Po koncercie poszłyśmy pod hotel, poczekać za Dawidem, ale dodał snapa, że jest zmęczony, więc postanowiłyśmy wrócić do domu. Chciałyśmy aby odpoczął.
Gdy wróciłyśmy, wszystko do mnie dotarło. To, że właśnie przytuliłam Dawida, Ole...

Rano wstałyśmy o godzinie 6:10 i szykowałyśmy się pod hotel, aby pożegnać Dawida.
O godz. 7:00 byłyśmy pod hotelem.
Nie wiedziałyśmy, z której strony wyjdzie Dawid, czy z przodu czy z tyłu, co było trochę stresujące, nie powiem, że nie.
Dawid wyszedł z hotelu o godz. 11:40, pożegnałyśmy się z nim i pojechał..
był tak blisko a znowu jest daleko.
Wszystko co dobre, kiedyś się kończy:)
~Patrycja