Zacznę od tego, że to były moje najlepsze ferie w życiu. Poznałam mnóstwo wspaniałych dziewczyn, z którymi od pierwszego dnia złapałam świetny kontakt.
Codziennie mieliśmy zajęcia taneczne, aktorskie, wokalne i mnóstwo innych:)
oczywiście z najlepszą kadrą na świecie.
Ale co było najważniejsze na obozie? to że była tam osoba najważniejsza dla mnie - Dawid.
Mogłyśmy spędzać z nim czas, śmiać się i płakać..co było cudowne. Codziennie dowiadywałyśmy się mnóstwo ciekawych rzeczy o Dawidzie lub jego bliskich. Np to że Dawid jakby nie był piosenkarzem, byłby tramwajarzem w Gorzowie, co wszystkich doprowadziło do napadu śmiechu.
Dawid spędzał z nami tyle czasu ile miał.
Mogłyśmy się też dużo nauczyć, jak np. gry na perkusji, odgrywania scenek kabaretowych, tańca i oczywiście śpiewu, którego uczyła nas nie tylko kadra, ale też Bartek Caboń- nauczyciel śpiewu Dawida.
Było też wiele atrakcji jak dyskoteka, happening na rynku, gra miastowa, quiz o Dawidzie albo mam talent.
A i właśnie, jedzenie nie było złe.
Każdy dzień, był dniem najlepszym zawsze wydarzyło się coś, ze nie mogłam w nocy spać. Byłam i jestem dzięki temu obozowi najszczęśliwszą osobą na świecie.
Wszystko było super, cudownie.. a nagle przyszedł ten dzień..podsumowanie obozu, ostatni wieczór.
Kadra zrobiła nam filmik z naszego obozu, ledwo go włączyli..wszyscy już płakali.
Oglądałyśmy ten film...i ja nie umiałam uwierzyć, że już jutro jedziemy. Przecież dopiero przyjechałyśmy. Po obejrzeniu filmu była cisza, nikt nie wiedział co powiedzieć. Minęła chwila i wszyscy znowu w płacz. Dawid wszedł na scenę i zrobił nam koncert co okazało się jeszcze większym morzem łez. Podczas koncertu nie jedno krotnie Dawid powiedział , że nas kocha i będzie na zawsze. Nie umiałam przestać płakać nawet przez minutę.
Skończył się koncert, pożegnanie z Dawidem, podziękowanie wszystkim.
Pożegnanie z kadrą czyli wręczenie dyplomów, przytulaski i łzy.
Załamane poszłyśmy do pokoju, siedzimy płaczemy a tu Dawid wchodzi do pokoju i mówi dobranoc..najlepiej i najgorzej w jednym
ehh..zapomniałam napisać, że przed zakończeniem Dawid biegał po całym hotelu..lał mydłem, wyważył drzwi..
całą noc nie mogłyśmy zasnąć..
I nadszedł dzień wyjazdu, po żegnanie.. łzy, obiecywanie sobie, że będziemy w kontakcie..Poznałam tam najlepsze osoby na świecie i strasznie za nimi tęsknie. WSPOMNIENIA. We wakacje też jadę..ehh jeszcze 156 dni
Macie parę zdjęć z obozu:) ~ Pati
